Doğum Günü Sendromu

Bir fanus içinde,öylece duruyorsun...
Bütün yalanlarını alıp gittiğin yer de...
Orada kayıp bir şehir gibi

Seni resmederken bir şiire
Mazide kalmış kalabalıkların
Sessizliği ile bütün olmuş ellerinin
İzini tutuyorum

Hüznümü bırakıp buğulu camlara geceleri
Sana ölü bir şairin resmini çiziyorum...
Sen bu şiir de seni öldürdüm var say
Şarkılara adını bir muamma olarak bıraktığımı
Şen yalanlarınla yaşamaktan
Ismarlanacaksın artık geceleri
Sen dersimde bir isyan olarak kalacaksın
Sen saçlarını gök yüzüne bırakmış bir Eylülsün artık
Bu doğum günü sendromunda

Senin ellerin de bir kadını özlemek İçin
ana yakınım
GELİYORUM
                                                 Yunus Koza TERK 17 Ocak 2010